رباعی شمارهٔ ۱۰۸۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از حالتی عاطفی و ناله‌ای سخن می‌گوید که شخصی در آن خروشان می‌خواند و از درد و رنج خود می‌گوید. این ناله به خاطر آگاهی و شنیدن محبوبش است که از حال او باخبر است. شاعر بیان می‌کند که این غصه و درد از زوال فردی از کمال و تمامیت خود سرچشمه می‌گیرد.
آواز گرفته است خروشان مینالزیرا شنواست یار و واقف از حال
هوش مصنوعی: پرندهای در حال آواز خواندن و ناله کردن است، چرا که محبوبش میشنود و از احوال او باخبر است.
آواز خراشان و گلوی خستهنالان ز زوال خویش در پیش کمال
هوش مصنوعی: صدای زندگی سخت و گلوی خستهای که از زوال و تضعیف خود مینالد، در آستانهای از کمال و زیبایی قرار دارد.