رباعی شمارهٔ ۱۱۰۴
هوش مصنوعی: این شعر به فردی میگوید که ناامید نباشد و دلش را پر از امید کند. اشاره به وجود شگفتیها و نعمتهایی در عالم غیب دارد و به او توصیه میکند که حتی اگر تمام جهان هم علیه او باشند، باید به دوست و یار خود اتکا کند و دامن او را رها نکند.
نومید مشو امید میدار ای دلدر غیب عجایب است بسیار ای دل
هوش مصنوعی: ای دل، ناامید نشو و امید داشته باش، چرا که در عالم غیب و ناشناخته، شگفتیهای زیادی وجود دارد.
گر جمله جهان قصد به جان تو کنندتو دامن دوست را نه بگذار ای دل
هوش مصنوعی: اگر تمامی دنیا بخواهد به تو آسیب برساند، ای دل، هرگز اجازه نده که دامن دوستت را رها کنی.