رباعی شمارهٔ ۱۱۰۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساس عمیق خود نسبت به عشق اشاره می‌کند. او می‌گوید که ممکن نیست دل خود را از عشق معشوق جدا کند و بهتر است که آن را به عشق او بسپارد. اگر نتواند دل را به غم عشق او بسپارد، پس دیگر دلش برای چه خوب است و چه استفاده‌ای دارد؟ در essence، او به اجبار و نیاز عاطفی به عشق اشاره می‌کند.
ممکن ز تو چون نیست که بردارم دلآن به که به سودای تو بسپارم دل
هوش مصنوعی: احتمالاً نمیتوانم دل خود را از کسی دیگر بگیرم، بهتر است که دل را به آرزوی تو بسپارم.
گر من به غم عشق تو نسپارم دلدل را چه کنم بهر چه می‌دارم دل
هوش مصنوعی: اگر من دل خود را به غم عشق تو بسپارم، پس چه کار میتوانم بکنم؟ به چه انگیزهای دل خود را نگهداشتهام؟