رباعی شمارهٔ ۱۱۰۸
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به توصیف زیبایی‌های معشوقه‌اش می‌پردازد. او می‌گوید که معشوقه به نزد او آمده و مانند یک تنگ شکر زیبا و دلنشین نشسته است. در آغوش او ساز و زیورهایی وجود دارد و او با شور و شوق، پرده‌ای می‌زند که حس خوشی و بی‌قراری را در او ایجاد می‌کند.
آمد بت خوش‌عربدهٔ مِی‌کیشمبنشست چو یک تنگ شکر در پیشم
هوش مصنوعی: دختر زیبایی که مستی میفروشد آمد و مانند یک تنگ شکر در برابر من نشسته است.
در بر بنهاد بربط و ابریشموین پرده همی زد که خوش و بی‌خویشم
هوش مصنوعی: او در آغوشش ساز و ابریشم را قرار داد و با شوق و شادی، نوازشهای دلنشینش را ادامه داد.