رباعی شمارهٔ ۱۱۰۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوق سخن میگوید. او احساس میکند که تمام توجه و آرزوی دل و چشمش به سوی معشوق معطوف است. حتی اگر همه گناهان دنیا را مرتکب شده باشد، در نهایت فقط زیبایی و چهره معشوق را میبیند.
آمد شد خود به کوی تو میبینممیل دل و دیده سوی تو میبینم
هوش مصنوعی: وقتی به کوی تو میآیم، میبینم که دل و چشمانم به تو علاقهمندند.
گیرم که همه جرم جهان من کردمآخر نه جهان بروی تو میبینم
هوش مصنوعی: اگر من همه گناهان دنیا را انجام داده باشم، اما در نهایت، نه تو را در جهان میبینم و نه کسی دیگر را.