رباعی شمارهٔ ۱۱۵۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس غم و اندوه خود صحبت می‌کند و به کارهایی که ممکن است در آینده انجام دهد، اشاره می‌کند. او از خشم عشقی که با اوست سخن می‌گوید و به نوعی احساس یأس و ناامیدی از وضعیت زندگی‌اش را منتقل می‌کند، به طوری که حتی در چاه عمیق گرفتار شده اما هنوز نمی‌تواند به کمک برسد.
امشب همه شب نشسته اندر حزنمفردا بروم مناره را کارد زنم
هوش مصنوعی: امشب غمگین و ناراحت هستم، اما فردا تصمیم دارم که تغییرات جدی ایجاد کنم و به مسائل پایان دهم.
خشم آلودست اگرچه با ماست صنمدر چاه رسیده‌ام ولی بی‌رسنم
هوش مصنوعی: هرچند معشوق به ما نزدیک است و ظاهراً در کنار ماست، اما به خاطر خشم و دلخوریاش، احساس میکنم که در عمق چاهی افتادهام و هیچ دسترسی به او ندارم.