رباعی شمارهٔ ۱۱۵۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس profunda گم‌شدن و حیرت در عشق سخن می‌گوید. او در پی جان و جهان خود است و از تلاش برای یافتن آن‌ها ناامید شده است. همچنین، او به یاد آوری می‌پردازد که در مستی عشق، توانایی بازشناسی راه و مسیرش را از دست داده است. به طور کلی، شعر بیانگر عمیق‌ترین احساسات انسانی در مواجهه با عشق و گم‌شدگی است.
ای جان و جهان، جان و جهان گم کردمای ماه زمین و آسمان گم کردم
هوش مصنوعی: ای جان و جهان من، من تو را گم کردهام. ای ماهی که در زمین و آسمان میدرخشی، من تو را نیز گم کردهام.
می بر کف من منه بنه بر دهنمکز مستی تو راه دهان گم کردم
هوش مصنوعی: بخوردن شراب در دست من نگذار، زیرا از اثر مستی تو، راه دهان را گم کردهام.