رباعی شمارهٔ ۱۱۶۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج خود سخن می‌گوید. او می‌گوید اگر در کنار آدم‌های بی‌ارزش زندگی کند، چه باید بکند و چگونه می‌تواند از زیبایی‌های زندگی بهره ببرد. او به زیبایی‌های عالم و جذبه‌ی خاصی که وجود دارد اشاره می‌کند و ناامیدی خود از این که دیگران این زیبایی‌ها را نمی‌بینند، ابراز می‌کند.
ای دل چو بهر خسی نشینی چکنموز باغ مدام گل نچینی چکنم
هوش مصنوعی: ای دل، اگر قرار است که برای آدم‌های بی‌ارزش و بیفایده زندگی کنی، چه فایده دارد؟ و اگر همیشه از باغ زندگی گل و شادی نچینی، پس چه میکنم؟
عالم همه از جمال او روشن شدتو دیده نداری که ببینی چکنم
هوش مصنوعی: جهان به زیبایی او روشن شده است، اما تو چشمی نداری که این زیبایی را ببینی.