رباعی شمارهٔ ۱۱۸۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به شادی و خوشحالی خود اشاره میکند که ناشی از عشق و وصال یار است. او احساس میکند که شب و روزش در عشق تفاوت پیدا کرده و از این رحمت عشق، فراتر از زمانی که در آن قرار دارد، رهایی یافته است.
بیگاه شد وز بیگهی من شادمامشب قنق است یار فرخزادم
هوش مصنوعی: امشب شب است و من به خاطر تاریکی و شب بودن خوشحالم، زیرا یارم که خوشبخت است در کنارتان حضور دارد.
روز و شب دیگر است در عشق مرامن زین شب و زین روز برون افتادم
هوش مصنوعی: عشق من روز و شب را از هم متفاوت کرده است. من از این شب و این روز خارج شدهام.