رباعی شمارهٔ ۱۲۰۳
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به زیبایی معشوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید زمانی که او می‌آید، به شادی و نوشیدن می‌پردازیم. وقتی موقتاً از زیبایی‌ها و لحظات خوش بهره‌مند می‌شویم، در عین حال می‌دانیم که این لحظات زودگذر هستند. اما در نهایت، در روز وصال و دیدار معشوق، به شادمانی و خوشحالی دست خواهیم یافت.
تا میرود آن نگار ما میرانیمپیمانه چو پر شود فرو گردانیم
هوش مصنوعی: هرگاه که معشوق ما میرود، ما پیمانه را مینوشیم و وقتی پر میشود، آن را به زمین میگذاریم.
چون بگذرد این سر که درین آب و گلستدر صبح وصال دولتش خندانیم
هوش مصنوعی: زمانی که این سر که در این نوش و گل است بگذرد، در صبح وصال، خوشحال خواهیم بود.