رباعی شمارهٔ ۱۲۱۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر احساس می‌کند که از نیکی و خوبی دور افتاده است و اگر از نیکوکاران فاصله بگیرد، در واقع معذور و بی‌گناه است. او تشبیهی به نابینایی دارد که بدون کمک دیگران نمی‌تواند حرکت کند؛ به همین دلیل، او تمایل دارد که تحت نظر و هدایت نیکوکاران قرار گیرد و بدون آنها قادر به پیشرفت نیست.
چون می‌دانی که از نکوئی دورمگر بگریزم ز نیکوان معذورم
هوش مصنوعی: وقتی می‌دانی که از خوبیها فاصله دارم، اگر از خوبان دوری کنم، بهانهای برایم وجود دارد.
او همچو عصا کش است و من نابینامن گام به خود نمیزنم مأمورم
هوش مصنوعی: او مانند یک راهنما عمل می‌کند و من در تاریکی به سر میبرم و نمیتوانم بدون راهنمایی پیش بروم؛ من در واقع موظف به پیروی از او هستم.