رباعی شمارهٔ ۱۲۰۹
هوش مصنوعی: شاعر در این چند بیت به بیان احساساتی عمیق میپردازد. او خود را مانند مار که در اثر افسون کسی می‌پیچد، توصیف می‌کند و می‌گوید که در عشق و علاقه به یار، پیچیده و سردرگم شده است. او به نوعی از سردرگمی و عدم درک این حالت سخن می‌گوید و تنها میداند که بدون این پیچیدگی و علاقه، هیچ ارزشی ندارد.
چون مار ز افسون کسی می‌پیچمچون طرهٔ جعد یار پیچاپیچم
هوش مصنوعی: من مانند ماری که به جادو و افسون کسی می‌پیچد، در میانه‌ی امور پیچیده و سختی‌ها، چون موهای زیبا و پیچیده‌ی محبوبم، به طور خاص و پیچیده حرکت می‌کنم.
والله که ندانم این چه پیچاپیچستاین میدانم که چون نپیچم هیچم
هوش مصنوعی: قسمت اول جمله بیانگر این است که شخص هیچ درکی از وضعیت پیچیده و دشواری که در آن قرار دارد ندارد. در بخش دوم، او به وضوح می‌گوید که اگر از این شرایط خارج نشود، هیچ چیز نخواهد بود و در واقع هیچ وجودی نخواهد داشت. به بیان دیگر، فرد احساس می‌کند که در شرایط پیچیده و مبهمی گیر کرده است و در عین حال نمی‌تواند واکنشی نشان دهد.