رباعی شمارهٔ ۱۲۰۸
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر بیان میکند که به خاطر جدایی از محبوب، تاج خود را به زمین انداخته و اکنون آماده است تا در خدمت او کمر ببندد. او اشاره میکند که دوران غم و گریه برای آنها به پایان رسیده و حالا وقت آن رسیده که محبوب بگرید و آنها بخندند.
چون تاج منی ز فرق خود افکندیماینک کمر خدمت تو بربندیم
هوش مصنوعی: چون تو تاج سر من هستی، من از خودم دست کشیدم و حالا کمر بستم تا به تو خدمت کنم.
بسیار گریستیم و هجران خندیدوقت است که او بگرید و ما خندیم
هوش مصنوعی: ما مدت زیادی را در حسرت و جدایی اشک ریختهایم و حالا زمان آن فرا رسیده که او نیز بگرید و ما در مقابلش بخندیم.