رباعی شمارهٔ ۱۲۰۷
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به این نکته اشاره می‌کند که وقتی به کار خود عمیقاً فکر می‌کند، احساس می‌کند که جهان را به یک چشم دیگر و نیکو می‌بیند. او می‌گوید که با وجود این که چشمان خودش ممکن است ناتوان باشد، اکنون دنیا را به چشم خداوند می‌نگرد و این دیدگاه به او کمک می‌کند تا زیبایی‌های جهان را بهتر درک کند.
چندانکه به کار خود فرو می‌بینمبی‌دیده‌گی خویش نکو می‌بینم
هوش مصنوعی: هر چه بیشتر در کارهای خود غرق میشوم، کمتر به نواقص و کمبودهای خود توجه میکنم و بیشتر جوانب مثبت را می‌بینم.
با زحمت چشم خود چه خواهم کردناکنون که جهان به چشم او می‌بینم
هوش مصنوعی: اکنون که میتوانم دنیا را با چشم او ببینم، دیگر با زحمت چشمان خودم چه کاری میتوانم انجام دهم؟