رباعی شمارهٔ ۱۲۳۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس عمیق درد و آوارگی میگوید. او میخواهد دل خود را مانند یک سبو بشکند و با این کار، غمهایش را آزاد کند. حتی اگر هزار گوهر هم از دلش بریزد، در نهایت هدف او این است که با زیبایی لعل محبوبش، همه آن دردها را درمان کند.
دل زار وثاق سینه آواره کنمبر سنگ زنم سبوی خود پاره کنم
هوش مصنوعی: دل غمگینم را در سینهام بیقرار میکنم، بر سنگ میزنم و ظرف آب را میشکنم.
گر پاره کنم هزار گوهر ز غمتروزی او را ز لعل تو چاره کنم
هوش مصنوعی: اگر هزار جواهر را به خاطر غمت پاره کنم، تنها برای آن روزی که بتوانم مشکل او را با لعل تو حل کنم، این کار را میکنم.