رباعی شمارهٔ ۱۲۵۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر میگوید که از شاعری و هنر نمیخواهد نان بخورد و از فضل و خوشیهای آن نیز دلگیر نیست. او تأکید میکند که هنر و فضیلت مانند یک قدح هستند که تنها از دست محبوب میتوان نوشید و بدون او، معنای حقیقی ندارند.
شاعر نیم و ز شاعری نان نخورموز فضل نلافم و غم آن نخورم
هوش مصنوعی: من تنها بخشی از هنر شاعری هستم و از آن برای تأمین نیازهای زندگیام استفاده نمیکنم. همچنین از علم و دانش بیهوده بهرهای نمیبرم و به نگرانیها و غمها نیز اهمیت نمیدهم.
فضل و هنرم یکی قدح میباشدوان نیز مگر ز دست جانان نخورم
هوش مصنوعی: فضل و هنر من هم مانند یک جام است و من تنها از دست محبوبم مینوشم.