رباعی شمارهٔ ۱۲۵۹
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به یاد می‌آورد که با نام‌های مختلفی از دوستان خود و لذت‌های زندگی، سعی کرده است بر دل تنگ و غمگین خود غلبه کند. او همچنین از ساقی (دوست یا محبوب) می‌خواهد که دیگر درباره‌ی بزرگ‌منشی و لاف زدن صحبت نکند، زیرا آنها به خوبی از شراب و لذت‌های زندگی استفاده کرده‌اند. به‌طور کلی، این شعر حسرت و تلاش برای فراموشی دردها و غصه‌ها را به تصویر می‌کشد.
صد نام زیاد دوست بر ننگ زدیمصد تنگ شکر بدین دل تنگ زدیم
هوش مصنوعی: ما به خاطر محبت زیاد دوستان، نام‌های زیادی را به یاد آنها آوردیم و برای دل خودمان که تنگ و گرفته بود، از شیرینی زندگی بهرهمند شدیم.
ای زهرهٔ ساقی دگرت لاف نماندکز سور قرابهٔ تو بر سنگ زدیم
هوش مصنوعی: ای ساقی زیبا، دیگر هیچ ادعایی نخواهی داشت، چرا که از جام تو شراب را بر سنگ زدیم.