رباعی شمارهٔ ۱۲۶۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان ماهیت انسان می‌پردازد. شاعر می‌گوید که جهان مادی و جسمانی است، اما روح و نور وجود انسان را تشکیل می‌دهد. همچنین اشاره می‌کند که با دور شدن از دنیای مادی و ظلمات، انسان به مقام بالاتری دست می‌یابد و به شخصیت‌هایی چون خضر و آب حیات تبدیل می‌شود. در واقع، این شعر به جستجوی معنویت و زندگی واقعی فرامی‌خواند.
عالم جسم است و نور جانی مائیمعالم شب و ماه آسمانی مائیم
هوش مصنوعی: این دنیا به شکل یک جسم است و ما نور و روح آن هستیم. ما خود را مانند شب و ماه در آسمان میبینیم.
چون از ظلمات آب و گل دور شویمهم خضر و هم آب زندگانی مائیم
هوش مصنوعی: وقتی از تاریکی و موانع زندگی رهایی پیدا کنیم، به سرچشمههای حیات و دانش دست خواهیم یافت و همواره در مسیر رشد و تعالی خواهیم بود.