رباعی شمارهٔ ۱۲۸۴
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده از نگرانی و رنجی که در غیاب محبوبش دارد صحبت می‌کند. او می‌گوید که اگر محبوبش باعث رنجش شود، او آن را می‌پذیرد و اگر در غیاب او به زنجیر کشیده شود، باز هم تحمّل می‌کند. ولی هنگامی که محبوبش به او بازگردد، اصل جدایی و سختی‌ها را با شدت بیشتری تحمل خواهد کرد. شاعر به احساسات عمیق و کشمکش‌های عاطفی خود اشاره می‌کند.
گر رنج دهد بجای بختش گیرمور بند نهد بجای رختش گیرم
هوش مصنوعی: اگر به خاطر بختش رنجی به من برسد، آن را میپذیرم و اگر هم به دلیل عشقش موانعی در زندگیام ایجاد شود، باز هم آن را قبول میکنم.
زان ناز کند سخت که چون بازآیدسختش گیرم عظیم سختش گیرم
هوش مصنوعی: او به خاطر ناز و غرورش، به من سختی میدهد، اما وقتی که برگردد، من نیز به او خیلی سختی میدهم.