رباعی شمارهٔ ۱۲۹۲
هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهنده‌ی شعور و آگاهی شاعر از خود و هنرهایش است. او به نوعی به بی‌خبری خودش از ذات و خویشتن اشاره می‌کند و می‌گوید تا زمانی که خودش را نشناسد، نمی‌تواند به محفل‌های عالی و با شخصیت‌های بزرگ بپیوندد. این بیانگر یک حس عمیق از جستجوی خودشناسی و نیاز به درک بهتر از خویشتن قبل از ورود به جمع‌های مهم است.
گویی تو که من ز هر هنر باخبرماین بی‌خبری بس که ز خود بیخبرم
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که تو، با وجود اینکه من از همه هنرها مطمئنم، از آنجا که خودم از خودم بیخبرم، این ناآگاهی برای من کافی است.
تا از من و مای خود مسلم نشویبا این ملکان محرم و همدم نشوم
هوش مصنوعی: تا زمانی که نسبت به من و کسانی که به من تعلق دارند، به یقین نرسی، نمیتوانم با این ملکان دوست و همدم شوم.