رباعی شمارهٔ ۱۳۱۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به زیبایی و خلوص ماهی اشاره می‌کند که بی‌نیاز از دیدن، به سویی حرکت می‌کند. او به این فکر می‌افتد که اگر به گفته‌ای که همه جهان به آب تبدیل شده توجه کنیم، در این آب چه زیبایی‌هایی، مانند ماه، را می‌توانیم ببینیم. شاعر در اینجا به تحیر و شگفتی از زیبایی‌ها و جلوه‌های طبیعت اشاره دارد.
ماهی فارغ ز چارده می‌بینمبی‌چشم بسوی ماه ره می‌بینم
هوش مصنوعی: من ماهی را می‌بینم که بیچشم به سمت ماه نگاه می‌کند و از محدودیتهای خود رهایی دارد.
گفتی که از او همه جهان آب شده استآوخ که در این آب چه مه می‌بینیم
هوش مصنوعی: تو گفتی که همه چیز در این دنیا به خاطر او ارزش پیدا کرده است، اما افسوس که در این حالت چه زیبایی‌هایی را از دست دادهایم.