رباعی شمارهٔ ۱۳۵۰
هوش مصنوعی: شعر به بیان این موضوع می‌پردازد که شاعر توانسته از مرزهای مادی و جغرافیایی فراتر رود و به عمیق‌ترین معانی و احساسات دست یابد. او با بی‌نیازی از دنیای مادی، به درک و شناختی عارفانه و عمیق از وجود خود و جهان نائل آمده است. در واقع، او به نوعی از خودگذشتگی و کشف گنجی ارزشمند در دل و جان خود رسیده است.
من مالک ملک لامکانی شده‌اممن عارف گنج زرکانی شده‌ام
هوش مصنوعی: به مقام و بزرگی دست یافتهام که هیچ مکان و مرزی مرا محدود نمیکند و از درون خود به دانش و معرفتی عمیق رسیدهام که ارزش و گنجینههای گرانبهایی را در بر دارد.
تا از صدف تن گهر دل سوزددر عالم جان بحر معانی شده‌ام
هوش مصنوعی: من مانند صدفی هستم که درون خود دلی آتشین دارم و از این دل، گوهرهای معنوی را صادر میکنم؛ به گونهای که در دنیای معنایی، به عمق و وسعت دریا تبدیل شده‌ام.