رباعی شمارهٔ ۱۳۷۳
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده از معشوقش می‌خواهد که دوباره او را بپذیرد و به عجز و ناتوانی‌اش رحم کند. او می‌گوید که اگر بار دیگر از او خطایی ببیند، فریادش را به عنوان درماندگی‌اش می‌داند. به طور کلی، این شعر نشان‌دهنده‌ی احساس توبه و درخواست بخشش است.
یک بار دگر قبول کن بندگیَمرحم آر بدین عجز و پراکندگیَم
هوش مصنوعی: لطفاً یک بار دیگر درخواست مرا بپذیر و بر من رحم کن، که در این حالت ناتوانی و سردرگمیام به شدت نمایان شده است.
گر بار دگر ز من خلافی بینیفریاد مرس به هیچ درماندگیَم
هوش مصنوعی: اگر بار دیگر از من رفتار ناپسندی ببینی، فریاد نزن و ناله مکن که من در هیچ موقعیتی درمانده نمیشوم.