رباعی شمارهٔ ۱۳۹۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به گذر زمان و تغییرات زندگی اشاره دارد. او می‌گوید هرچه عمرش پربارتر می‌شود و از خود متنفرتر، به زیبایی‌های دنیا و این گلشن که همه به آن عشق می‌ورزند بیشتر فکر می‌کند، حتی اگر آن گلزار پر از خار شود. در واقع، او به تضاد بین زیبایی و تلخی زندگی اشاره دارد.
از عمر که پربار شود هردم منوز خویش که بیزار شود هردم من
هوش مصنوعی: هر روز که بر عمر من افزوده می‌شود، من احساس میکنم که از خودم بیشتر فاصله میگیرم و از وجود خویش دورتر میشوم.
این گلشن رنگین که جهان عاشق اوستگلزار که پرخار شود هردم من
هوش مصنوعی: این باغ رنگارنگ که همه به عشق آن هستند، هر لحظه ممکن است تبدیل به بیابانی پر از خار شود.