رباعی شمارهٔ ۱۳۸۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان میکند که روز، با وجود عشقش، از شب شریفتر شده و روح او لطیفتر از قالبش است. او به زیبایی میگوید که لبش به سمت لب معشوق میرود تا آن را ببوسد و طعم شهد شکر را ترجیح میدهد.
از روز شریفتر شد از وی شب منوز روح لطیفتر این قالب من
هوش مصنوعی: از روزی که او به وقوع پیوست، شب من از او باارزشتر شد و این جسم من نیز از روح لطیفتری برخوردار گردید.
رفت این لب من تا لب او را بوسداز شهد شکر نبود جای لب من
هوش مصنوعی: لب من به سمت لب او رفت تا او را ببوسد، اما از شیرینی شکر هیچ جایی برای لب من نبود.