رباعی شمارهٔ ۱۴۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با اشاره به محبوب خود، او را کعبه دل و قبله جان میخواند و از حزن و سوز دل سخن میگوید. او از محبوب میخواهد که حجاب را بردارد و خود را به عاشق نشان دهد، تا او بتواند با عشق خود دل و جانش را تسلیم کند.
ای روی تو کعبهٔ دل و قبلهٔ جانچون شمع ز غم سوختم ای شعلهٔ جان
هوش مصنوعی: تو که همچون کعبهای برای دل و قبلهای برای جانم هستی، مانند شمعی که از غم میسوزد، من نیز از عشق تو میسوزم و در آتش این شوق میافتم.
بردار حجاب و رخ به عاشق بنمایتا چاک زند به دست خود خرقهٔ جان
هوش مصنوعی: حجاب خود را کنار بزن و زیباییات را به عاشق نشان بده، تا او بتواند با دستان خود پیراهن وجودش را پاره کند.