رباعی شمارهٔ ۱۴۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به فردی خطاب می‌کند که به سخن و جزئیات آن علاقه‌مند است. او به او می‌گوید که اگر علم و دانش لازم را ندارد، بهتر است از حرف‌های قدیمی و تکراری دوری کند و به جای آن به واقعیت‌های جدید و علم روز بپردازد. به طور کلی، شاعر به اهمیت علم و شناخت در گفتار اشاره می‌کند.
ای عاشق گفتار و تفاصیل سخنای گر ز سخنوران قهارهٔ کن
هوش مصنوعی: ای کسی که به حرفها و جزئیات سخن علاقهمندی، اگر از سخنرانان ماهر و حرف‌های باشی، بهتر است که این مهارت را به کار بگیری.
روزیت چو نیست علم نونو هله ورای کهنه فروش در سخنهای کهن
هوش مصنوعی: اگر روزیت به علم و دانش نرسد، پس ای کهنهفروش، در گفتارهای قدیمی خود باقی نمان.