رباعی شمارهٔ ۱۴۲۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حس تنهایی و فراق میگوید و به مونس و همدم خود اشاره میکند که بدون او چه حالتی دارد. او خود را مانند خزان خراب و بینظم میبیند در حالی که مونسش را به بهار تشبیه میکند که بدون او چه زیبا و شاداب است.
ای مونس روزگار چونی بیمنای همدم غمگسار چونی بیمن
هوش مصنوعی: ای همزمان من، حال تو چگونه است که بیمن زندگی میکنی؟ ای همراه غمها، حال تو چطور است که دور از من به سر میبری؟
من با رخ چون خزان خرابم بیتوتو با رخ چون بهار چونی بیمن
هوش مصنوعی: من به خاطر غیبت تو، حالتی خراب و افسرده دارم، در حالی که تو در غیاب من با زیبایی و شادابی خود شبیه بهار هستی.