رباعی شمارهٔ ۱۴۲۹
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به بیان احساسات و نگرانی‌های خود می‌پردازد. او از دیدگاه و نگرش خود به دنیا سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که اگر به شیوه‌ای نادرست بنگرد، ممکن است که حقیقت برایش کج و معیوب به نظر برسد. همچنین، او در جستجوی نور و روشنی در دل تاریکی شب است و از آن می‌خواهد که از او نشأت بگیرد. این اشعار نشان‌دهنده تضاد بین دیدگاه‌های درست و نادرست و تلاش شاعر برای یافتن روشنایی در شرایط تیره و تار است.
این دیدهٔ من کز نگرد دور از منای صحت صد دیدهٔ رنجور از من
هوش مصنوعی: چشم من که همواره از من دور است، ای سلامت تو، نسبت به صد چشم ناتوان دیگر از من.
گر کژ نگرم پس به که کژ راست شودور شب باشم چون طلبی نور از من
هوش مصنوعی: اگر من به گونهای نادرست بنگرم، پس چه کسی میتواند مرا راست کند؟ و اگر در تاریکی باشم، مثل این است که از من نور بخواهی.