رباعی شمارهٔ ۱۴۳۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به یادآوری یک عهد و پیوند عاطفی از گذشته اشاره دارد. او و محبوبش در روزی خوش و سرخوش در چمن بودند و اکنون، سال‌هاست که در آرزوی بازگشت به آن لحظات هستند. شاعر از عهدی که شکسته شده، یاد می‌کند و احساس تنهایی و نیاز به یادآوری آن دوران زیبا را بیان می‌کند.
بیدل من و بیدل تو و بیدل تو و منسرمست همی شدیم روزی به چمن
هوش مصنوعی: روزی در باغی، من و تو و تو و من، به شوق و سرمستی غرق در خوشحالی بودیم.
عمریست که من در آرزوی آنمکان عهد به یادآوری ای عهد شکن
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که من در انتظار یادآوری آن روزم، ای آنکه عهد شکستی.