رباعی شمارهٔ ۱۴۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی بهار و باغ اشاره می‌کند و احساس خود را نسبت به این فضا بیان می‌کند. او از محبوبش می‌خواهد که نقاب خود را بردارد و کنار او بماند، زیرا آن‌ها در این لحظه به شدت به همدیگر نیاز دارند و خانه‌شان خالی است. شاعر از ترک کردن این مکان و احساساتش ناامید است و دوست دارد این لحظات را به اشتراک بگذارد.
باغست و بهار و سرو، عالی ای جانما می‌نرویم از این حوالی، ای جان
هوش مصنوعی: این روزها، فصل بهار و زیباییهای طبیعت به اوج خود رسیده است، اما ما بهتر است از اینجا دور نشویم و از این لحظات لذت ببریم.
بگشای نقاب و در فروبند کنونماییم و توی و خانه خالی، ای جان
هوش مصنوعی: صورتت را نمایان کن و پرده را کنار بزن، اکنون فقط ما هستیم و تو و این خانه که خالی است، ای جان.