رباعی شمارهٔ ۱۴۴۰
هوش مصنوعی: شاعر به کسی اشاره می‌کند که بهانه‌ای برای قضاوت یا انتقاد از او خواهد داشت و از بندهای او رهایی نخواهد یافت. او همچنین نگران است که با وجود این شرایط، بپندارد که به آن شخص بیگانه شده است. در پایان، این احساس را بیان می‌کند که اگر دف نواخته شود، این جدایی و بیگانگی از بین خواهد رفت.
بر گردن ما بهانه‌ای خواهی بستنوز دام و دوال ما نخواهی رستن
هوش مصنوعی: تو برای ما بهانه‌ای خواهی ساخت که نتوانیم از این شبکه و دامهای خودمان خارج شویم.
بالا نگران شدی که بیگانه شده استدف را بمیفشان که نخواهی رفتن
هوش مصنوعی: نگران نباش، چون به نظر میرسد که دلت راعات خودت را گم کرده و از خودت دور شدهای. خودت را آرام کن و نگذار که این احساس تو را وادار به ترک کردن کند.