غزل شمارهٔ ۴۶۶
هوش مصنوعی: شعر درباره تجربیات عاشقانه و پیچیدگی‌های روابط انسانی است. شاعر به بزم دوستان اشاره می‌کند و به رغم مشکلات و اشتباهات موجود، دوست را می‌ستاید. عشق را به آتش افروخته و دگرگون‌کننده توصیف می‌کند، و می‌گوید که وفاداری در عشق به راحتی قابل اطمینان نیست. او به مخاطب می‌گوید که باید به عمق وجود خود برگردد و از ظواهر رهایی یابد. عشق را به سیلی تشبیه می‌کند که به‌دنبال سرچشمه‌اش می‌گردد و از زیبایی معشوقش به باغی پر از بلبل و عطر گل یاد می‌کند. در پایان، شاعر خود را شاخص اهل تبریز و از درد عشق سخن می‌گوید و نشان‌دهنده غم و رنج ناشی از آن است.
باز درآمد به بزم مجلسیان دوست دوستگرچه غلط می‌دهد نیست غلط اوست اوست
هوش مصنوعی: دوست باز به مهمانی آمد و اگرچه ممکن است خطا کند، اما این اشتباه از جانب او نیست.
گاه خوش خوش شود گه همه آتش شودتعبیه‌های عجب یار مرا خوست خوست
هوش مصنوعی: گاهی حال خوشی دارم و زمانی همه چیز به آتش و مشکلات تبدیل میشود. احساس عجیبی که یار من به من می‌دهد، گاه شیرین و گاه تلخ است.
نقش وفا وی کند پشت به ما کی کندپشت ندارد چو شمع او همگی روست روست
هوش مصنوعی: کسی که به وفاداری معروف است، چگونه میتواند به ما بیوفا باشد؟ او مانند شمعی است که همیشه نور می‌دهد و به خوبی میتابد.
پوست رها کن چو مار سر تو برآور ز یارمغز نداری مگر تا کی از این پوست پوست
هوش مصنوعی: پوست خود را کنار بگذار و مانند ماری که سرش را از پوست بیرون میآورد، از آنچه که برایت مهمتر است، بهرهمند شو. زیرا تا زمانی که تنها به ظواهر وابستهای، هیچ محتوا و عمقی نخواهی داشت.
هر کی به جد تمام در هوس ماست ماستهر کی چو سیل روان در طلب جوست جوست
هوش مصنوعی: هر کسی با جدیت و خلوص در پی به دست آوردن عشق ماست، و هر کسی که مانند سیلی پرخروش در جستجوی هدف است، به دنبال آن می‌گردد.
از هوس عشق او باغ پر از بلبل‌ستوز گل رخسار او مغز پر از بوست بوست
هوش مصنوعی: عشق او باعث شده که باغ پر از بلبل شود و چهرهاش بوی خوشی را به همراه دارد.
مفخر تبریزیان شمس حق آگه بودکز غم عشق این تنم بر مثل موست موست
هوش مصنوعی: شمس، بزرگترین شاهرگ وجود تبریزان، آگاه است که از شدت عشق، این جسم من مانند مویی نازک شده است.