رباعی شمارهٔ ۱۴۴۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که چهره معشوق برای او مانند قبله‌ای مقدس است. او از قبله‌های رایج مانند کعبه سخن می‌گوید، اما می‌افزاید که با وجود این قبله‌ها، دل او فقط به روی محبوبش و عشق او معطوف است. در واقع، او با روی محبوبش دیگر به هیچ قبله‌ای نیاز ندارد، زیرا آن چهره جان اوست.
تا روی تو قبله‌ام شد ای جان جهاننز کعبه خبر دارم و نز قبلهٔ نشان
هوش مصنوعی: وقتی روی تو جلوهگر شدی، ای عزیزترین، دیگر نیازی به کعبه و قبله ندارم؛ زیرا در عشق تو، همهچیز برایم مشخص و روشن است.
با روی تو رو به قبله کردن نتوانکاین قبلهٔ قالبست و آن قبلهٔ جان
هوش مصنوعی: شما نمیتوانید با چهره تو به طرف قبله بایستید، زیرا این قبله فقط ظاهری است و قبله حقیقی جان است.