رباعی شمارهٔ ۱۴۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر درباره توبه و بازگشت به اشتباهاتش صحبت می‌کند. او می‌گوید که از توبه کردن خسته شده و نمی‌تواند سرش را از قضا و تقدیر بلند کند. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که هرچند به خود قول داده که سمت مسکرات نرود، اما نمی‌تواند از نام دوست و خوشی‌های آن چشم‌پوشی کند.
توبه کردم ز توبه کردن ای جاننتوان ز قضا کشید گردن ای جان
هوش مصنوعی: ای جان، من از توبه کردن پشیمان شدم، زیرا نمیتوانم از تقدیر و سرنوشت فرار کنم.
سوگند بسر می‌نبرم لیک خوش استسوگند به نام دوست خوردن ای جان
هوش مصنوعی: من به میخوردن و به نام دوست قسم نمیخورم، اما نوشیدن شراب به یاد او برایم خوشایند است، ای جان.