رباعی شمارهٔ ۱۴۸۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به گذر زمان و تغییر مراحل زندگی اشاره می‌کند. ابتدا به دوران کودکی و جوانی اشاره می‌شود و سپس به پیری که می‌رسد. شاعر می‌گوید هر مهمانی (زندگی) تنها سه روز در زندگی ما پابرجاست و از شخصی که به نظر می‌رسد فرصتی برای عمل دارد، می‌خواهد که از خواب بیدار شود و از زندگی‌اش بهره ببرد. این شعر تأکیدی بر لزوم استفاده از زمان و فرصت‌های زندگی است.
شد کودکی و رفت جوانی ز جوانروز پیری رسید بر پر ز جهان
هوش مصنوعی: کودکی گذشت و جوانی به پایان رسید، اکنون به پیری رسیدهایم و از دنیا فاصله میگیریم.
هر مهمانرا سه روز باشد پیمانای خواجه سه روز شد تو بر خیز و بران
هوش مصنوعی: هر مهمانی باید سه روز در خانهٔ صاحبخانه بماند و حالا که سه روز تمام شده، ای آقا، وقت آن است که بلند شوی و بروی.