رباعی شمارهٔ ۱۵۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و وابستگی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگرچه معشوقش را نمی‌بیند، اما احساس وجود او را در زندگی‌اش حس می‌کند و از زیبایی‌های او لذت می‌برد. شاعر همچنین خود را تشبیه به گل یاسی می‌کند که در کنار معشوقش قرار دارد و این نشان‌دهنده‌ی عشق عمیق اوست.
من بینم آنرا که نمی‌بینم منوز قند لبش نبات می‌چینم من
هوش مصنوعی: من کسی را میبینم که دیگران نمیبینند و از شیرینی لبهایش مثل نبات بهرهگیری میکنم.
هر چند چو سین میان یاسینم منیاسین نهلد دمی که بنشینم من
هوش مصنوعی: هرچند که من در میان گلهای یاسین قرار دارم، اما خودم یاسین نیستم و به یاد تو وقتی که آرام میگیرم.