رباعی شمارهٔ ۱۵۳۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس درد و غم صحبت می‌کند که از جان خود و دیگران نشأت می‌گیرد. او می‌گوید که غم تو چنان عمیق است که حتی ذرات جان‌ها هم تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند و این غم درون افراد را به صورتی آزاردهنده تجلی می‌کند، مانند ذراتی که در هوای غم تو می‌چرخند.
از جان بشنیده‌ام نوای غم تونی خود جانهاست ذره‌های غم تو
هوش مصنوعی: من از عمق وجودم صدای اندوه تو را شنیدهام، زیرا ذره‌های غم تو در حقیقت جان‌ها را تحت تأثیر قرار میدهند.
آن صورتها که در درون می‌آیندتابند چو ذره در هوای غم تو
هوش مصنوعی: آن چهرههایی که به دل وارد میشوند، مانند ذراتی هستند که در هوای غم تو میدرخشند.