رباعی شمارهٔ ۱۵۳۶
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به تصویر کشیدن حالتی از ناامیدی و اندوه می‌پردازد. او از اشک‌ها و آتش سینه خود سخن می‌گوید و از آب و آتش می‌خواهد که از او دور شوند. در نهایت، اشاره دارد که اگر جان انسان بی‌تن و بی‌آرامش باشد، نباید به دنبال آب باشد و باید به سوی آب برود. این مضامین بیانگر تلاش برای رهایی از درد و رنج هستند.
ای آب از این دیدهٔ بیخواب برووی آتش از این سینهٔ پرتاب برو
هوش مصنوعی: ای آب، از این چشمان بیخواب من برو و ای آتش، از این دل پرشور من دور شو.
وی جان چو تنی که مسکنت بود نماندبی‌آبی خود مجوی و بر آب برو
هوش مصنوعی: با روحی مانند جسمی که در آن زندگی وجود ندارد، باقی نمان. در جستجوی آب خود نباش و به سوی آب برو.