رباعی شمارهٔ ۱۵۴۱
هوش مصنوعی: این شعر به محبت و نیکی الهی اشاره دارد و دل‌باخته‌ای را توصیف می‌کند که از عشق و لطف پروردگار سرمست است. شاعر از محبوب خود می‌خواهد که او را ترک نکند و از دوستی و احسانش دور نشود. همچنین به زیبایی و شیرینی عشق اشاره کرده و از آن به عنوان شکر یاد می‌کند. در کل، این ابیات بیانگر وابستگی عمیق و احساسات عاشقانه نسبت به معشوق و نیکی‌های اوست.
ای جان جهان به حق احسانت مرومستم مستم ز شیر پستانت مرو
هوش مصنوعی: ای جان جهان، به خاطر مهربانیات، مرا ترک نکن. من به خاطر لبان تو مست و مسحور هستم، پس مرا تنها نگذار.
اندر قفسم شکر می افشان و مروای طوطی جان زین شکرستانت مرو
هوش مصنوعی: در قفس من، شکر را بریز و نرو، ای طوطی جان، از این باغ شیرین و پر از شکر دور نشو.