رباعی شمارهٔ ۱۵۴۲
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر عشق و وابستگی عمیق شاعر به محبوبش هستند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که وجود محبوب باعث شیرینی و زیبایی جهان شده است و با وجود گذشت زمان طولانی، هیچ چیز نمی‌تواند مانند او در دنیا وجود داشته باشد. او به عظمت و تاثیر محبوبش بر زندگی و جهان اشاره می‌کند.
ای جانِ جهان، جان و جهان بندهٔ توشیرین شده عالم ز شکر خندهٔ تو
هوش مصنوعی: ای مولای من، جان من و جهان من به خاطر وجود تو گوارا و لطیف شده است. تمام عالم به خاطر لبخند شیرین تو پر از شکر و خوشی گشته است.
صد قرن گذشت و آسمان نیز ندیددر گردش روزگار مانندهٔ تو
هوش مصنوعی: صد قرن گذشت و آسمان هم توجه نکرد که روزگار چگونه به گردش در میآید؛ مثل تو.