غزل شمارهٔ ۴۷۶ - مولانا

بخند بر همه عالم که جای خنده تو راستکه بندهٔ قد و ابروی تست هر کژ و راست

فتد به پای تو دولت نهد به پیش تو سرکه آدمی و پری در ره تو بی‌سر و پاست

پریر جان من از عشق سوی گلشن رفتتو را ندید به گلشن دمی نشست و نخاست

برون دوید ز گلشن چو آب سجده کنانکه جویبار سعادت که اصل جاست کجاست

چو اهل دل ز دلم قصه تو بشنیدندز جمله نعره برآمد که مست دلبر ماست

پس آدمی و پری جمع گشت بر من و گفتبده ز شرق نشان‌ها که این دمت چو صباست

جفات نیز شکروار چاشنی داردزهی جفا که در او صد هزار گنج وفاست

قفا بداد و سفر کرد شمس تبریزیبگو مرا تو که خورشید را چه رو و قفاست