رباعی شمارهٔ ۱۵۵۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات احساس تنهایی و گرسنگی عاطفی خود را بیان می‌کند. او به ماه比نظیر تشبیه می‌کند و می‌گوید که بی‌حضور محبوبش، نه به نشاط و شادابی فکر می‌کند و نه می‌تواند به زندگی ادامه دهد. احساس ناتوانی و شرم او نیز به خاطر نبودن معشوقش بیشتر می‌شود.
ای ماه چو ابر بس گرستم بی‌تواز دست فراق تو بخستم بی تو
هوش مصنوعی: ای ماه، مانند ابر، در absence تو، بسیار دلم گرفته است. در این شبهای مهآلود، بدون تو هیچگونه شادی را احساس نکردهام.
برخاستم از جان چو نشستم بی‌تووز شرم بمردم چو بزستم بی‌تو
هوش مصنوعی: از عشق تو بلند شدم و بدون تو نشستم و از شرم به مردم نگاه نمیکنم، چون بی‌تو از خودم خجالت زدهام.