رباعی شمارهٔ ۱۵۷۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به عشق و وابستگی خود به محبوب اشاره می‌کند. او سوگند یاد می‌کند که اگرچه ممکن است از حقایق وجود محبوب آگاه نباشد، اما احساسات عمیق و مخلوطی از مستی و تهی‌دستی او را به شدت تحت تأثیر قرار داده است. شاعر خود را بنده عشق و احساسات ناشی از این حال می‌داند که به خاطر محبوب به او دست داده است.
سوگند بدان روی تو و هستی توگر میدانم نه از تو این پستی تو
هوش مصنوعی: به چهره زیبای تو و موجودیت تو سوگند، اگرچه میدانم که این خُلق و رفتار زشت از خود تو نیست.
مستی و تهی دستیت آورد به منمن بندهٔ مستی و تهی دستی تو
هوش مصنوعی: مستی و بیپولی تو باعث شده که به من نزدیک شوی؛ من هم وابسته به این حالت مستی و بیپولی تو هستم.