رباعی شمارهٔ ۱۵۹۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر این مفهوم است که وجود و عدم انسان به خداوند وابسته است و تمام خوشیها و ناراحتیها از او ناشی میشود. شاعر به این نکته اشاره میکند که انسان نمیتواند به عمق واقعیات پی ببرد، در حالی که تمام هستی او به خدا وابسته است.
آنی که وجود و عدمت اوست همهسرمایهٔ شادی و غمت اوست همه
هوش مصنوعی: هر چه هستی، چه وجود داشته باشی و چه نداشته باشی، همه چیز در دستان اوست و اوست که منبع تمام شادیها و غمهای تو به شمار میآید.
تو دیده نداری که باو درنگریورنی که ز سر تا قدمت اوست همه
هوش مصنوعی: تو نمیبینی که او را در نظر بگیری، اما او از سر تا پای تو حضور دارد.