رباعی شمارهٔ ۱۶۰۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ناچاری و نالیدن خود نسبت به بی‌ادبی دیگری صحبت می‌کند. او اشاره می‌کند که غیرت و احساساتش، او را به گوشه‌ای برده که در آنجا نمی‌تواند فریاد بزند و دلش از درد و رنجی که می‌کشد بویی نبرده است. به نوعی، او در تلاطم احساسی و ناکامی از ابراز درد در مقابل بی‌احترامی‌ها قرار دارد.
ای بی‌ادبانه من ز تو نالیدهغیرت بشنیده گوش من مالیده
هوش مصنوعی: ای بیادب، من در غیبت تو نالیدهام و غیرت من به گوشهایم رسیده است.
جایی بروم ناله کن دزدیدهآنجا که نه دل بوی برد نی دیده
هوش مصنوعی: به هر جایی که بروم، حسرت و غم به دلم میافتد، چون کسی در آنجا نیست که به من آرامش بدهد یا مرا ببیند و درک کند.