رباعی شمارهٔ ۱۶۰۵
هوش مصنوعی: این ابیات به زیبایی و شادی جهان اشاره دارند و شاعر به توصیف معشوق می‌پردازد که منبع شادی و روشنی است. او معشوق را به خورشیدی تشبیه می‌کند که بر کل عالم می‌تابد و تأکید می‌کند که هیچ چیز دیگری (مانند ماه یا ستاره‌ها) نمی‌تواند به اندازه او نور و شادابی بیفزاید.
ای با تو جهان ظریف و شادی بارهتو جامه شادیی و مالی پاره
هوش مصنوعی: ای تو که با حضور خود، دنیا را زیبا و شاداب کردهای، تو لباس شادی به تن داری و خود را پر از نشاط و سرحالی کردهای.
تنها خورشید آن دهد عالم راکان را ندهد مه و هزار استاره
هوش مصنوعی: تنها خورشید است که به جهان نور و روشنی میبخشد، نه ماه و نه هزاران ستاره.