رباعی شمارهٔ ۱۶۲۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ما یادآوری می‌کند که غم و اندیشه نمی‌تواند غذا و sustenance روح باشد. او می‌گوید که روح باید مانند شیر جنگل قوی و آزاد باشد. همچنین تأکید می‌کند که افکار منفی و اضافی به مانند تیشه‌ای است که می‌تواند خود را آسیب بزند. در نهایت، شاعر هشدار می‌دهد که نباید به افکار منفی اجازه داد تا به خودمان آسیب برسانند.
جانیست غذای او غم و اندیشهجانی دگر است همچو شیر بیشه
هوش مصنوعی: غذای دل او غم و نگرانی نیست، بلکه او روحی دیگر دارد، مانند شیری در دشت.
اندیشه چو تیشه است گزافه مندیشهان تا نزنی تو پای خود را تیشه
هوش مصنوعی: فکر کردن بیاندازه و بیملاحظگی مانند تیشه‌ای است که ممکن است به خودت آسیب بزند. پس مراقب باش که با افکارت به خود آسیب نرسانی.