رباعی شمارهٔ ۱۶۲۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از توبه کردن سخن می‌گوید و بیان می‌کند که هر بار که تلاش کرده، دوباره شکست خورده و توبه‌اش را شکسته است. او احساس می‌کند که توبه‌اش مانند یک خون‌ریزی است که از دست خود او ناشی می‌شود و از ناتوانی‌اش در پایبندی به توبه، دچار درد و عذاب است. در واقع، این ابیات نشان‌دهنده ناامیدی و یأس شاعر از قدرت توبه و عزم خود در برابر وسوسه‌ها و مشکلات است.
تو توبه مکن که من شکستم توبههرگز ناید ز جان مستم توبه
هوش مصنوعی: تو را از توبه کردن منع میکنم، چون من همواره در حال ندامت و پشیمانی هستم و توبه کردن هرگز از دل شاداب من برنمیخیزد.
صدبار و هزاربار بستم توبهخون میگرید ز دست دستم توبه
هوش مصنوعی: بارها و بارها تصمیم گرفتم که از کارهای نادرست و گناه دوری کنم، اما هر بار که میخواهم از این کارها دست بکشم، دلم به شدت آزار میبیند و پشیمان میشوم.