رباعی شمارهٔ ۱۶۱۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به رابطه میان خدا و انسان‌ها اشاره می‌کند. او خدا را در مقام شاه و انسان‌ها را در مقام گدایان معرفی می‌کند. همچنین بیان می‌کند که خداوند منبع صدا و زندگی است و از او می‌خواهد که چرا به سوی انسان‌ها نمی‌آید، در حالی که همه در جستجوی او هستند. در کل، شعر به تمایل انسان‌ها برای نزدیکی به خدا و نیاز آنها به وجود او می‌پردازد.
تو آبی و ما جمله گیاییم همهتو شاهی و ما جمله گداییم همه
هوش مصنوعی: تو مثل آب هستی و ما همه مثل گیاهان، تو پادشاهی و ما همه در جایگاه گدایانیم.
گوینده توی و ما صداییم همهجوینده توی چرا نیاییم همه
هوش مصنوعی: ما همهایم که به دنبال تو هستیم و تو صدای ما را میشنوی، پس چرا به سراغ ما نمیآیی؟